Miroslav Antić

ANTIC.org-SNN

Archive for februar 2013

Kusturica: Amerika Dodiku sprema Miloševićev scenario

leave a comment »


Kusturica: Amerika Dodiku sprema Miloševićev scenario

Srna – 27.02.2013 16:28

BEOGRAD – Predsjedniku Republike Srpske Miloradu Dodiku Amerika sprema "Miloševićev scenario" želeći da ga kazni zbog izgradnje gasovoda "Južni tok" u Srpskoj, rekao je proslavljeni režiser i idejni tvorac Andrićgrada Emir Kusturica.

"Veliki brat ne prašta onima koji se usude da misle svojom glavom i za dobrobit svojih država, manipulišući pojedincima iz tog istog naroda kao pogonskim gorivom za stvaranje čopora željnog hajke!

Sada Dodik ne valja, jer ne da Republiku Srpsku ni po koju cenu, pa mu kuvaju 5. oktobar, mada, ubijeđen sam, udariće glavom o zid. Srbi su čudan narod, vječito željan promjena, iako nas istina uči da nam je gore poslije svake nove promjene… Otkako nas je Amerika naučila da se za `prava` borimo na ulici, načinili su od nas čopor i u psihu pojedinca usadili psihologiju mase!", istakao je Kusturica za sutrašnje izdanje beogradskog lista "Nedeljnik".

Govoreći o Andrićgradu, Kusturica je rekao da grad od kamena jednima smeta jer tamo neki Emir veliča Andrića, njegovo djelo, srpsku duhovnost i vjeru, a drugima jer na taj način hoće da sruše Dodika, koji će ovome narodu ostaviti više nego malo ko prije njega.

"Pri tom, ti isti koji preko mene žele da udare na Dodika su od Andrića i grada koji ima ćupriju napravili kasabu, daleku proviciju u svakom smislu te riječi! Nećemo ni on ni ja ponijeti ovo za sobom u grob! Andrićgrad je bedem i spomenik slovenstvu, najzapadnija vizantijska kula", konstatovao je Kusturica.

U zvonima replike Visokih Dečana, koja će biti podignuta u gradu od kamena, kaže Kusturica, jednako prijetnju vide i Srbi i Bošnjaci.

"Kad kažem Srbi, mislim na višegradske vlasti koji udarajući na Kusturicu zapravo udaraju na Dodika, koji je nešto najbolje što je Republici Srpskoj moglo da se dogodi, a ovi drugi, iz Federacije, zato što u tome vide nekakvo navodno Kusturičino velikosrbovanje.

A pri tom, kada se kaže `velika Albanija` to je sasvim u redu, prihvata se kao aksiom, dok pomen velike Srbije asocira na sva zla ovog svijeta, mada nije ništa više od simbolike, jer Srbija jeste velika – u kulturi, duhovnosti, tradiciji… Može li narod koji ima Andrića da bude išta drugo do – veliki?! Može li država u čiju su slavu podignuti ti isti Visoki Dečani da bude mala…", istakao je Kusturica.

Dogodine će, najavio je on, u Ulici Mlade Bosne, u Andrićgradu biti obilježena godišnjica Prvog svjetskog rata, a ne u Sarajevu, kako neki planiraju i gdje, kao kaže, pozivaju na centralnu proslavu nudeći bogatu refundaciju za to.

"Čemu proslava u Sarajevu i šta će Srbija tamo, kada se zna da je iz rata izašla kao jedna od najvećih i najčasnijih pobjednica?! Na proslavi u Sarajevu je mjesto onima koji su bili s druge strane rova, ali Srbiji ne! Zato ćemo u centralnoj ulici Andrićgrada proslaviti taj značajan i veliki dio srpske istorije, s kojom, nažalost, nije naučila da se nosi i da ga prihvati na pravi način", zaključio je Kusturica.

http://www.nezavisne.com/novosti/bih/Kusturica-Amerika-Dodiku-sprema-Milosevicev-scenario-181883.html

Written by Mika

27. februara 2013. at 12:31

Objavljeno u Uncategorized

ĐILASOV ČAS ISTINE

leave a comment »


ĐILASOV ČAS ISTINE

Izvor: Pečat, 02/22/2013; Strana: 29

Nesmotrenom predsedniku DS-a izletelo je iz usta priznanje da zvanična presuda za ubistvo srpskog premijera nikako ne pije vodu.
Kada bi vam „Pečat“ tvrdio da u ovdašnjim proevropskim krugovima niko ne veruje u to da iza ubistva Zorana Đinđića stoji nekakav nacionalistički lobi, verovatno biste pomislili da „Pečat“ preteruje. Zato poslušajte šta o tome ima da kaže sadašnji predsednik Demokratske stranke. On će vas, možda, lakše ubediti.

Reč je, naravno, o već legendarnom Draganu Đilasu, društveno-biološkoj suprotnosti svake odmerenosti, koji je 17. februara gostovao u „Stavu Srbije“ na „Prvoj televiziji“. Voditelj Dragan Bujošević je, pored Đilasa, pozvao i Ivana Cvejića, glavnog urednika novinske agencije „Beta“, te Dragoljuba Petrovića, kolumnistu lista „Danas“, a tema emisije glasila je „Raskršće demokrata“. S obzirom na to da se emisija datumski poklopila sa petom godišnjicom Prištinske deklaracije, razgovor se neizbežno dotakao i kosovsko-metohijskog čvorišta, što je voditelju Bujoševiću poslužilo kao pokriće za predvidljivo otužan panegirik Zoranu Đinđiću, uvijen u preterano bajkovito prisećanje na Đinđićeve diplomatske inicijative vezane za sudbinu okupirane pokrajine.

Ubrzo je reč dobio i Đilas, središnji gost u svakom smislu. I, Srbija je najzad imala priliku, jedinstvenu i dragocenu, da čuje šta o atentatu na Đinđića misle oni koji su Đinđića nasledili:

„Još je Zoran pre deset godina rekao da mora da se reši. S tim što je njegovo rešenje bilo vrlo jasno: podela Kosova. S tim što je on u celu priču onda postavio pitanje Republike Srpske, i verovatno da je i to jedan od razloga koji ga je koštao života, a ne samo borba sa ovim kriminalcima unutrašnjim, koji su posle pohapšeni“, rekao je Đilas, bacajući ozbiljnu senku na zvaničnu presudu za ubistvo Zorana Đinđića.

Čak i više od senke, to je dokaz da Đilas, a samim tim i rukovodstvo DS-a, zna nešto što mi ostali ne znamo, mada uveliko naslućujemo. Đinđić je, dakle, onima kojima je nudio podelu Kosmeta postavio i pitanje Republike Srpske, pokušavajući da određene ustupke na jednom polju nadoknadi dobicima na drugom. I to je verovatno, kako kaže Đilas, bio „jedan od razloga koji ga je koštao života“, a taj razlog, takođe, izgleda nije povezan sa „ovim kriminalcima unutrašnjim koji su posle pohapšeni“.
To se sasvim kosi sa urbanom mitologijom koju nam već deset godina nabijaju na nos preko najuticajnijih glasila: da je Đinđića, samim tim i napredak, i razvoj, i svetlu budućnost (citat iz „Blica“ – prim. aut.) ubila mračna nacionalistička Srbija, čiji su „politički inspiratori“ bili DSS, SPC, Rusi i Putin lično. Đinđića su, prema tome, usmrtili oni koji nastoje da od Srbije otmu celo Kosovo i Metohiju, i koji istovremeno pokušavaju da okuju Republiku Srpsku osuđujući je na večnost u BiH.
To nikako ne može da bude Zemunski klan. Niti je mogao da bude. A to su sasvim sigurno znali i ovi koji nam već deset godina ispiraju mozak tako što krivicu za Đinđićevu smrt naturaju „srpskom nacionalizmu“. Jer, Đilas je inženjerski mozak, kojeg, kako i sam često priznaje, ne zanimaju stvari izvan njegovog polja rada. Svakako da nije Đilas uzeo da vrši istragu Đinđićevog ubistva, pa onda došao do sumnji koje je izneo pred Bujoševića; taman posla; sva je prilika da to i nisu sumnje koje izvorno pripadaju Đilasu, već ih je on usput pokupio kao nešto uvreženo, kao opšte mesto, pa ih je onda nesmotreno – inženjerski mozak je to! – izrekao u uživo prenošenoj televizijskoj emisiji.
Rečito je i to što niko od Đilasovih sagovornika u dotičnoj emisiji, a radi se o dva urednika i jednom kolumnisti, nije beogradskom gradonačelniku postavio ni pitanjce u vezi sa ovom šokantnom izjavom. Sadašnji predsednik DS-a je rekao da je njegov čuveni prethodnik stradao iz mnogo drugačijih razloga nego što se veruje, ali prisutnoj gospodi na pamet nije palo da mu zatraže dodatno pojašnjenje takve tvrdnje! Eto kolike su razmere opijenosti opisanom mitologijom, kojom se srpska javnost bezočno truje još od 12. marta 2003. godine.
(Biće zanimljivo videti da li će se sada Teofil Pančić rugati i predsedniku DS-a, recimo tako što će ga nazivati Dragan Treći Metak Đilas).

Kada bi „Pečat“ priredio rubriku u kojoj tvrdi da je, kao časopis, neophodan Srbiji, ali da Srbija još nije spremna za njega, pa da zato mora da ga trpi ovakvog kakav je iako joj se možda i ne dopada, garantovano biste pomislili da su svi u „Pečatu“ poludeli. Upravo to je, međutim, uradio RTS, u emisiji „Da možda ne“ prikazanoj 14. februara. Tema su bile srpske televizije, ali se u stvari sve svelo na samohvalisanje Javnog servisa, jer je već uvežbanim dezavuisanjem u stilu „sram da bude rijaliti šouove“ pažnja nakrivo usmerena na sporedne pojave. Umesto o sramotnom informativnom programu RTS-a (i ostalih stanica, ali RTS-a prvenstveno), raspravljalo se o tome da li bi RRA trebalo da cenzuriše nepristojne sadržaje na komercijalnim televizijama ili ne.

Izbor gostiju je olakšao šaradu: Goran Karadžić iz RRA, retko neuk čovek koji je, između ostalog, lupio kako bi RTS morao da se stidi što nema emisije poput „Insajdera“; zatim LJiljana Smajlović, predsednica UNS-a, doživotno zaljubljena u lična dostignuća; Duško Bogdanović, novinar, živo podsećanje na to da visprenost nije oduvek bila preduslov za bavljenje TV kritikom; glavni urednik „Danasa“ Zoran Panović, kao podsećanje na to da u srpskom etru u svakom trenutku mora da bude prisutan neko iz „Danasa“; i na kraju Aleksandar Tijanić, glavom i bradom, generalni direktor Javnog servisa lično. Tako da otužno hvalisav ton emisije i nije bio za čuđenje. Više za žaljenje. Nad sudbinom svih nas koji smo čak i tu emisiju platili. Neka nam je sa srećom.

Kada bi „Pečat“ imao nacionalnu frekvenciju, pa na njoj prikazivao svoj informativni program, nikada ne bi pomagao neprijateljima Srbije, onako kako je to uradila B92 u nedelju, 17. februara: u njihovoj glavnoj emisiji „Vesti“ udarni prilog bio je o petoj godišnjici protivzakonitog otimanja srpske pokrajine, ali ni voditeljima u studiju, ni autorki priloga, nije bilo ni na kraj pameti da „nezavisnost Kosove“ opišu barem onim minimalnim pridevom „jednostrano proglašena“, kojim su ostale TV stanice služe kada govore o okupaciji Kosmeta. Uz krajnje afirmativno obojene prizore proslave iz Prištine, vrla „devedeset dvojka“ nije našla za shodno da se na bilo koji način ogradi od kriminalnog delovanja terorista odgovornih ne samo za protivpravnu secesiju, već i za nebrojene ratne i poratne zločine užasavajuće po monstruoznosti.

Autor: MIODRAG ZARKOVIĆ

http://www.pecat.co.rs/2013/02/djilasov-cas-istine/

Written by Mika

23. februara 2013. at 12:51

Objavljeno u Uncategorized

KAKO SRPSKI VRH SPASAVA PROPALI PROJEKAT „NEZAVISNOG” KOSOVA

leave a comment »


SINIŠA LJEPOJEVIĆ: KAKO SRPSKI VRH SPASAVA PROPALI PROJEKAT „NEZAVISNOG” KOSOVA

četvrtak, 21 februar 2013 15:32

Srbija gubi prijatelje jer ih izdaje svojom politikom prema Kosovu, nego svakodnevno kleči moleći milost od neprijatelja Srbije

Svakoga dana lideri Srbije menjaju objašnjenja navodno njihove politike prema Kosovu i Metohiji. Kada se menjaju objašnjenja o jednoj te istoj pojavi ili politici, to obično znači da ni jedno objašnjenje nije tačno i da je reč o pokušaju da se prikriju nečastan posao i prevara. Netačna objašnjenja spadaju tako u kategoriju laži. Ta objašnjenja ili, tačnije, te laži u tako važnom državnom pitanju su do sada jedna od najbolnijih uvreda sopstvenog naroda, a o uvredi onih koji su svojim nadama i glasovima vladajuću koaliciju i doveli na vlast da i ne govorimo. Naspram tih laži je ponižena i osiromašena Srbija zemlja u kojoj se iz podruma i magaza kradu zimnica i hrana a odnedavno u čačanskom kraju i gaće i veš sa žica za sušenje. U kome to svetu žive lideri Srbije i kakav bi to mogao biti njen greh?

Sezonu besmislenih objašnjenja kosovske politike aktuelne vlade je otvorio njen prvi čovek, barem zvanično, Ivica Dačić, koji je obećao da će tokom ove godine pokušati da konačno reši problem Kosmeta. Jer, kako je rekao, „mi”, valjda njegova vlada, ne možemo „našoj deci” ostaviti u nasleđe nerešeno Kosovo. Iako je većina objašnjenja zaista besmislena, ovo i još neka zavređuju pažnju. Prvo, krajnje je besmislena i bolno uvredljiva ambicija da se problem Kosova reši tokom ove godine.

Kosovo je istorijski problem i Srba i Albanaca i rešenja već vekovima nema na pomolu. Zatim, šta je nasleđe „našoj deci”? Da li je za nove generacije Srbije lakše da žive sa izdajom Kosova – na šta liči ono šta sada radi Dačićeva vlada – kao nasleđem ili sa problemom nerešenog Kosmeta? Sa nerešenim problemom čovek može da nosi, ali sa izdajom se ubija identitet, ubija se samo biće, pa šta je onda teže za buduće generacije.

Usledila su potom brojna slična objašnjenja a nedavno je Dačić izjavio da Srbija mora da pregovara sa Prištinom – u prevodu da prihvati izdaju Srbije, jer „Srbija iz dana u dan gubi subjektivitet i suverenitet, državnost i prijatelje odnosno zato što razne države pod pritiskom priznaju Kosovo”. To je, nažalost, zamena teza. Tačno je da su suverenitet i uprava Srbije na Kosovu formalno suspendovani, ali suština politike Beograda bi trebalo da bude da zadrži svoje pravo na Kosovo i Metohiju i da izbegne ono što se od nje traži – da se odrekne tog prava. Zatim, Srbija ne gubi prijatelje zato što neke države pod pritiskom priznaju Kosovo. Ni jedan prijatelj Srbije nije priznao nezavisno Kosovo. Srbija gubi prijatelje jer ih izdaje svojom politikom prema Kosovu, ne uvažava i ne ceni njihovo prijateljstvo, nego svakodnevno kleči moleći milost od neprijatelja Srbije, od onih koji su joj oteli Kosovo. Aktuelna vlast je izgleda veći prijatelj neprijatelja Srbije nego srpskih prijatelja. To je ponižavajuće za prijatelje Srbije, one koji su rizikovali svoj spoljnopolitički status odupirući se Zapadu i srpskim neprijateljima.

SVEST O LOŠIM STVARIMA Ali naspram svega postoji i ljudska priroda pa sam Dačić priznaje da je reč o „lošim poslovima”. Tako je nedavno povodom priča o novim izborima kojima se on protivi Dačić upitao „zašto bih ja išao da radim loše stvari, a da onda posle toga budu izbori i da na vlast dođu neki drugi”. Ova izjava je data u kontekstu mogućih izbora i kosovske politike pa se može uzeti kao priznanje da je ono što se sada radi oko Kosova „loša stvar” i da je Dačić uveren da posle izbora zbog tih loših stvari on više neće biti na vlasti.

Nije predsednik vlade Dačić usamljen u toj seriji objašnjenja, tu su i predsednik Srbije Tomislav Nikolić i prvi potpredsednik vlade Aleksandar Vučić, mada se on, kao veoma zauzet čovek, uzdržava od izjava o Kosovu. Vučić ima veoma bizarne izjave, a nedavno je povodom neizvesnosti oko datuma za pregovore o članstvu u Evropskoj uniji, koje su u ovoj fazi isključivo vezane za Kosovo, izjavio da on ne zna kako će objasniti građanima ako Srbija ne dobije taj datum do juna ove godine. To, međutim, za njega ne bi bio nikakav problem i trebalo bi ga podsetiti da je u Skupštini Srbije izjavio da ga uopšte ne interesuje šta misle građani o EU i da će Srbija nastaviti svoj put ka Uniji.

Vredi podsetiti i na poruku predsednika Nikolića da vlada, uprkos svemu pa i Kosovu, treba da izdrži do juna kada bi, po njemu, trebalo da dobije datum za pregovore sa EU a posle toga neka rade šta žele. Gde je tu Srbija, gde je njena sudbina? Ta Nikolićeva izjava liči na onaj razgovor pokojnog Alije Izetbegovića 1992. godine sa onim lokalnim ludakom koji je pretio da će dići u vazduh branu na Drini kod Višegrada. Putem radija Izetbegović mu je poručio da to ne čini, i to rečima „nemoj, nemoj sad”.

Deo te strategije da se svakodnevnim izmenama objašnjenja kosovske politike prikrije istina i ono šta se stvarno događa je i eliminisanje vesti iz medija u Srbiji o onome šta se zbiva na Kosovu, posebno u kosovskom političkom životu. Izuzetno je selektivno objavljivanje vesti sa Kosova, izuzev onih o nasilju, pa javnost Srbije skoro da ništa ne zna šta se tamo zaista događa i kakvi su tamošnji procesi. Činjenica je, međutim, da je Kosovo posle 14 godina NATO vladavine i pet godina takozvane nezavisnosti potpuno urušeno, to je društvo u raspadu. Kosovo kao država ne postoji i lažno se predstavlja.

Albanci su nezadovoljni do usijanja, bez novca, bez perspektive za zaposlenje i bilo kakve nade, a svakodnevno vide da je manjina okupljena oko Tačija i političke elite sve bogatija i bogatija. U narodu se već govori kako Kosovo ne može da opstane i da ima samo dve mogućnosti – ili sa Srbijom ili sa Albanijom. Politička neprijateljstva su toliko intenzivna da zapadne ambasade teškom mukom održavaju vladajuću ekipu na okupu. Srbija bi trebalo da u pristupu razgovorima uzima u obzir i tu kosovsku realnost. Jedina nada sa kojom Hašim Tači još održava svoju vlast su pregovori sa Srbijom, pa se, u stvari, ispostavlja, ma koliko bilo apsurdno, da Srbija spasava albansko Kosovo.

Zbog tog skoro jedinog aduta u političkim rukama Tačiju i njegovoj sabraći odgovara da pregovori sa Srbijom traju što je duže moguće. Tačiju ne odgovara bilo kakav sporazum jer onda ostaje na suvom i mora se suočiti sa neprijatnom kosovskom realnošću. Bilo kakav dogovor ne odgovara ni celoj političkoj eliti Prištine. Albanska elita strahuje da Zapad namerava da bilo kakav sporazum proglasi rešenjem kosovskog problema i da onda polako napusti tu neuređenu i nesretnu pokrajinu. To uverenje među Albancima je toliko jako da je, kako su javili mediji, i „šefica diplomatije” EU Ketrin Ešton tražila od Amerikanaca da izvrše pritisak na Albance da prihvate bilo kakav dogovor. O svemu tome javnost u Srbiji ništa ne zna jer mediji ne donose vesti o tome. Zašto, na primer, Srbija ne napravi istragu i utvrdi koliko je stvarno zemalja priznalo nezavisno Kosovo, nego čak i Dačić ponavlja propagandu Prištine. To je prostor velike manipulacije. Javna je tajna da je laž da je 98 zemalja priznalo Kosovo.

LAŽI I ZABLUDE Stvarni broj je nešto malo iznad 80 a sve ostalo je neistina. Vlada u Prištini objavi da je neka zemlja priznala Kosovo, to prenesu mediji u Srbiji, ali se brzo ispostavi da to nije tačno, što mediji u Beogradu ne prenesu. Mnoge zemlje za koje je Priština objavila da su priznale Kosovo su ustvari odbacile priznanje, a jedna zemlja – Sao Tome i Principe – je povukla priznanje. Povodom pete godišnjice proglašenja nezavisnosti u Prištini je objavljeno da je sada čak i Egipat priznao Kosovo. Odmah je na jednoj beogradskoj televiziji gostovao jedan bivši ambasador a univerzitetski profesor objašnjavajući šta to znači, a celi program nije mogao da prikrije zadovoljstvo. Potom je u Prištini objavljeno da to nije tačno, da Egipat nije priznao Kosovo mada se „sprema da to učini”, ali novog gostovanja na beogradskoj televiziji nije bilo.

Ništa od toga nema u medijima u Srbiji. Prikrivanje kosovske stvarnosti ide, nažalost, u prilog aktuelnim vlastima jer neznanje javnosti o Kosovu daje im priliku za „objašnjenja” i manipulacije. Posebno broj zemalja koje su „priznale” Kosovo jer taj lažni broj im daje izgovor za tvrdnju da „Srbija nema izbora” iako je činjenica da je projekat dovoljno velikog priznanja Kosova doživeo neuspeh. Sve to, blago rečeno, svedoči o neverovatnom nerazumevanju dominantne elite Srbije o stvarnim odnosima i kompletnog odsustva političke vizije i sagledavanja svih okolnosti. Kako se ne razume da se Zapadu, ako tako nešto kao politička celina uopšte postoji, sada žuri oko Kosova upravo zato što je Kosovo urušeno, propalo, i da sada nastoji da preko razgovora sa Srbijom, dakle, preko Srbije, sačuva šta se sačuvati može. Kako se ne razume da baš u takvim okolnostima Srbija može da dobije mnogo više nego što traži i nudi. Primetno je da sadašnji lideri nisu upućeni ni u elementarne principe pre svega zapadne diplomatije.

Najtipičniji primer je susret predsednika Nikolića sa predsednicom Kosova Atifete Jahjaga. Javnosti Srbije je taj susret predstavljen kao ništa važno, sastanak „onako”. Ali taj susret je izuzetno važan i protiv je interesa Srbije. Savremena zapadna diplomatija, naime, funkcioniše na percepciji, a ne na stvarnosti. A ta percepcija je da se „predsednik Srbije sastao sa predsednicom nezavisnog Kosova”, i to u Briselu, ne u Beogradu, što je, prema tumačenjima na Zapadu, „korak ka priznavanju Kosova”. U prevodu, predsednik Srbije prihvata nezavisno Kosovo.

To je zaključak te percepcije, koji onda postaje deo diplomatskog arsenala, a ne šta o tome misli predsednik Nikolić. Da bi u Srbiji postojalo razumevanje neophodna je javna diskusija, usaglašavanje stavova različitih segmenata društva. Ali i nova vlada, kao i prethodne, izbegava bilo kakvu raspravu, bilo kakvo drugačije mišljenje o kosovskoj politici. Sve se prikriva otrcanom frazom da „Srbija neće nikada priznati Kosovo”, a ustvari niko ništa ne zna o čemu se stvarno pregovara u trpezariji Ketrin Ešton u Briselu. Utisak je da se ne razume ni širi kontekst međunarodne pre svega zapadne politike. Na primer, politike Amerike i Nemačke na Balkanu nisu identične mada se obe zemlje zalažu za nezavisno Kosovo. Gde je u tome uloga i mesto Srbije?

Celina problema je, međutim, daleko važnija i šira od Kosova i Metohije. Kosovo pokazuje da aktuelna politička elita nema ne samo jasnu viziju oko Kosova, izuzev spremnosti na izdaju i sluganstvo, nema ni ideju šta sa Srbijom. Šta vredi Kosovo ako nema Srbije. Srbija je ključni problem aktuelne vlasti. Odsustvo bilo kakve političke vizije se nastoji prikriti pričama o evropskoj integraciji i potpunim sluganstvom birokratiji u Briselu, a ni te birokrate nemaju nikakvu ideju nego se i oni kriju iza beskonačnih i sve besmislenijih uslovljavanja. Ima li tome kraja ili će pre toga od Srbije ostati samo njeno ime i snovi generacija koje su već na grobljima?

http://www.standard.rs/sinisa-ljepojevic-kako-srpski-vrh-spasava-propali-projekat-nezavisnog-kosova.html

Written by Mika

21. februara 2013. at 13:11

Objavljeno u Uncategorized

Kosovo’s Unhappy Anniversary

leave a comment »


Kosovo’s Unhappy Anniversary

Lessons of a failed "humanitarian" intervention

by Justin Raimondo, February 18, 2013

I write this on February 17, the fifth anniversary of Kosovo’s "independence." I’m putting the word in scare quotes because Kosovo is anything but an independent nation: it is, in reality, dependent on NATO, the European Union, and the US for the most basic functions of a state: keeping order and maintaining a judicial system. A multinational force known as KFOR, numbering some 6,000 troops – including 1,447 American soldiers – keeps a semblance of order in the former Serbian province, if one interprets the word "order" quite loosely.

It has been 14 years since the Kosovo war started, and the conflict continues in spite of the "liberation," and the establishment of the Kosovar state. Serbs are routinely subjected to violence by ethnic gangs and the Kosovo police, their homes attacked: practically every church in the country has been burned or otherwise vandalized. The last Serb enclave, in the northern town of Mitrovica, has been under siege for years, with KFOR playing referee between the two ethnic factions. The Serbs of Mitrovica have been resisting being placed under the authority of the so-called Kosovo Protection Corps, which serves as the ruling party’s enforcers, and has links to organized crime.

The judiciary is administered by the EU for the simple reason that the ruling party, Hashim Thaci’s Democratic Party of Kosovo, combines the characteristics of an ethnic clan and an organized crime syndicate. They don’t call Kosovo a "mafia state" for nothing.

It is well known that Kosovo is the heroin capital of Europe, the key transit point for supplies of the drug coming from Afghanistan. A report prepared for the German intelligence service says Prime Minister Thaci, formerly head of the US-backed Kosovo Liberation Army, is the chief figure in a "criminal network operating throughout Kosovo," and that he and other key Kosovar government officials "are intimately involved in inter-linkages between politics, business, and organized crime structures in Kosovo." As head of the Lluca crime family, Thaci is a formidable figure in the Albanian Mafia, which controls the heroin traffic, extorts businesses, and has even engaged in organ trafficking.

CONTINUED…………….. http://original.antiwar.com/justin/2013/02/17/kosovos-unhappy-anniversary/

Written by Mika

18. februara 2013. at 11:15

Objavljeno u Uncategorized

Šešelj u zatvoru 10 godina!

leave a comment »


Šešelj u zatvoru 10 godina!

Srna – 16.02.2013 15:24

NOVI SAD – Srpska radikalna stranka /SRS/ danas je protestnim skupom i protestnom šetnjom centralnim ulicama Novog Sada obilježila desetu godišnjicu utamničenja lidera radikala Vojislava Šešelja u pritvoru Haškog tribunala.

"Danas je 3.645-ti dan otkako je Šešelj utamničen u Hagu na zahtev SAD, EU i njihovih sluga u Srbiji", rekao zamjenik predsjednika SRS-a Nemanja Šarović, obraćajući se okupljenima ispred spomenika Jaši Tomiću.

Šarović smatra da je najava predsjednika Srbije Tomislava Nikolića o gašenju srpskih institucija na Kosovu i Metohiji i formiranju kosovoskih institucija na čijem će čelu biti Srbi jedna od najvećih prevara srpskog naroda u njegovoj istoriji.

"Te šiptarske institucije Srbija nikad ne sme prihvatiti, jer na njihovom čelu neće biti Srbi, nego izdajnici srpskog naroda. Tako, naprimer, na ulazu u zgradu neke šiptarske opštine neće stajati Republika Srbija, nego `republika Kosovo`“, naveo je Šarović.

Ispred spomenika Jaši Tomiću još su govorili predsjednik Gradskog odbora SRS-a u Novom Sadu Đurađ Jakšić i šef poslaničke grupa radikala u Skupštini AP Vojvodine Saša Santovac.

Od tog spomenika kolona od oko 1.500 članova i sipmatizera predvođena Šarovićem, Jakšićem i Santovcem krenula je u protestnu šetnju centralnim novosadskim ulicama.

Na čelu kolone bio je raširen veliki transparent na kome je pisalo "Sloboda Šešelju", a bile su uočljive brojne zastave Srbije, SRS-a, kao i zastave sa likom Vojislava Šešelja.

Protestni skup i protestna šetnja SRS-a prošli su bez incidenata.
/kraj/slk/da

http://www.nezavisne.com/novosti/ex-yu/Seselj-u-zatvoru-10-godina-180300.html

Written by Mika

16. februara 2013. at 10:26

Objavljeno u Uncategorized

Borislav Milosevic: Diplomat who defended his brother Slobodan

leave a comment »


Borislav Milosevic: Diplomat who defended his brother Slobodan

He condemned his brother’s arrest by the UN for alleged war crimes as ‘kidnapping’

David Childs

Friday, 1 February 2013

Borislav Milosevic was a Yugoslav diplomat who served in Algeria, Japan and latterly Russia in the late 1990s. He will be best remembered, however, as the elder brother of the uncompromising former Serbian president Slobodan Milosevic, whose nationalist policies and interests Borislav defended until Slobodan’s death in a prison cell in The Hague in 2006.

Borislav Milosevic was born in 1934 in the ancient town of Niksic, Montenegro, well-known as a centre of the Orthodox Church. It was then part of the Kingdom of Yugoslavia. At the beginning of the Second World War, the family moved to the Serb town of Pozarevac – a city that had been ruled by the Turks and the Habsburgs, and which became part of the new state of Yugoslavia in 1918. After the Nazi invasion of 1941 it was allocated to the German-controlled puppet state of Serbia. It was there that Borislav’s famous brother, Slobodan, was born in 1941. Although the majority of the townspeople were Serbs, there were sizeable minorities of Roma, Montenegrins, Croatians and others. Borislav’s childhood surroundings, therefore, gave him much to think about regarding identity.

For the Milosevic family, like almost everyone in Yugoslavia, the war years were a constant struggle for the basic necessities. Hunger, disease, and violent death were daily occurrences, even in areas like Pozarevac, as the Germans conducted a ruthless occupation policy. There was also a civil war between the royalist Chetniks, the Croatian fascist Ustashi and the pro-German Bosnian Muslims – all of whom were against Tito’s partisans.

Pozarevac was liberated in 1944 by the Soviet Army and the partisans. It became part of the republic of Serbia in Tito’s Socialist Federal Republic of Yugoslavia. The Communist rulers attempted to purge the land of the supporters of the previous regimes. Poverty, hunger, and disease continued to stalk the land after the war, although the Milosevic brothers were luckier than some of their contemporaries who died of starvation or disease. The casualties would have been higher had it not been for UN assistance.

Milosevic’s family came from Montenegrin stock that traced its roots back to the time of the 1389 battle of Kosovo Polje, where the Ottoman Turks crushed the medieval Serbian empire. His father graduated from the Orthodox seminary in the ancient Montenegrin capital of Cetinje and worked before the Second World War as a professor of Russian at the Theological Academy of the Serbian Orthodox Church in Belgrade. His mother, known as a very attractive woman, was a school teacher who became an active member of the Communist party. His parents separated and, tragically, both committed suicide – in 1962 and 1972 respectively.

Slobodan and Borislav followed their mother into Tito’s League of Yugoslav Communists. After years of pro-Soviet propaganda, all three had had to face the shock of the Tito-Stalin break of 1948. Perhaps Boris and his mother were hit much harder than brother Slobodan, who was only seven at the time. The Stalin-Tito split brought a purge of the pro-Moscow elements. The Milosevic family remained firmly in the Tito camp.

After studying law in Belgrade, Borislav Milosevic was active in the international section of the Central Committee of the League of Communists of Yugoslavia, and in the 1970s he started his diplomatic career in Russia. He was highly trusted by President Tito, whom he accompanied on many foreign visits. During Tito’s sensitive talks with the then leader of the Soviet Union, Leonid Brezhnev, he acted as interpreter. After Tito’s death in 1980 he continued his diplomatic career, serving as Yugoslav ambassador to Algeria, Japan and then, from 1998, Russia. He lost this position when Slobodan was ousted from the presidency in 2000. He remained in Moscow, heading an oil-trading company and acting as a consultant. A critic of the Western policies toward Serbia, he advocated stronger ties with Russia instead.

Borislav was a supporter of his brother’s policies, and a strong critic of the UN war crimes tribunal in The Hague, which tried Slobodan on genocide charges arising from the Balkan wars of the 1990s. When Slobodan was handed over to the court in 2001 by the Belgrade government, Borislav condemned the arrest as "kidnapping" and claimed that the Hague tribunal was illegal. He also accused the UN court of being responsible for the death of his brother, who suffered a heart attack in his cell in 2006.

When Slobodan’s widow, Mirjana, and her son, Marko, faced criminal charges over alleged wrongdoings during the former president’s era, Borislav helped them settle in Moscow, where they were granted refugee status.

Borislav Milosevic, diplomat: born Niksic, Yugoslavia 1934; married firstly, secondly Milanka (one son); died Belgrade 29 January 2013.

http://www.independent.co.uk/news/obituaries/borislav-milosevic-diplomat-who-defended-his-brother-slobodan-8477878.html#

Written by Mika

3. februara 2013. at 14:50

Objavljeno u Uncategorized